سولامر:

داروی سولامر به عنوان یک فسفات بایندر در درمان هایپرفسفاتمی استفاده می شود. سولامر به صورت ملح هیدروکلراید(HCL) و کربنات (Carbonate) در بازار موجود می باشد. سولامر هیدروکلراید و سولامر کربنات از لحاظ efficacy و میزان جذب فسفات کاملا یکسان عمل می کنند و تنها تفاوت آنها تاثیر در غلظت بی کربنات سرم است که سولامر هیدروکلراید باعث کاهش غلظت بی کربنات سرم و در نتیجه اسیدی شدن بدن را سبب می شود. سولامر کربنات در غلظت بیکربنات سرم بی تاثیر است و در زمان متابولیک اسیدوزیس فقط باید از سولامر کربنات استفاده شود. درصورت مصرف سولامر، غلظت سرمی فسفات بعد از یک تا دوهفته کاهش نشان می دهد.

فارماکوکینتیکس:

در بیماران سالم دارو جذب سیستمیک نمی شود. مطالعه ای روی دارو در بیماران با نارسایی کلیوی صورت نگرفته است.


مکانیسم اثر

این دارو با اتصال به فسفات در دستگاه گوارش مانع از جذب فسفات می گردد و در نهایت میزان فسفات خون را کاهش می دهد.

عوارض جانبی

تهوع، اسهال، استفراغ، یبوست، درد شکمی ، نفخ

تداخلات دارویی

مصرف همزمان سولامر با کلسی تریول ، لووتیروکسین و آنتی بیوتیک های کینولونی نظیر سیپروفلوکساسین سبب کاهش فراهم زیستی کلسی تریول ، لووتیروکسین و آنتی بیوتیک های کینولونی می شود و نباید همزمان تجویز شوند. لازم است داروها 3 ساعت قبل یا 1 ساعت بعد از تجویز سولامر مصرف شوند.

موارد منع مصرف

بیماران دارای هایپوفسفاتمی ، انسداد روده ای، بیماران حساس به دارو

بارداری

در بارداری این دارو در گروه C قراردارد.

احتیاط

گزارش موارد دیسفاژی (سختی در بلع) و باقی ماندن دارو در مری ، انسداد وسوراخ شدن روده، احتمال کاهش ویتامین های D، E، K و اسید فولیک

عوامل مسبب هایپر فسفاتمی

(Chronic Kidney Disease) CKD، سودوهایپوپاراتیروئیدیسم ، هایپوپاراتیروئیدیسم ، تروما، سوختگی، رابدومایولایسیس ، مسمومیت با ویتامین D و مصرف لاکساتیو ها می توانند منجر به افزایش سطح فسفات خون گردد.
EnglishIran